شهرهای سیارکی؛ یک نظریه قابل آزمایش یا یک ایده رویایی و خام؟

با این حال، در حالی که استوانه های اونیل راه حلی برای کمبود گرانش فضایی ارائه می دهند، نباید فراموش کنیم که تهیه تجهیزات ساخت و ساز لازم از زمین به فضا برای ایجاد استوانه های اونیل دشوار و پرهزینه خواهد بود.

ایده ای برای تکمیل کار ناتمام اونیل

در طول همه‌گیری کووید-19 و قرنطینه، میکلاوچیچ، فرانک و چندین دانشجوی روچستر در مورد راز ایجاد سیلندرهای مقرون‌به‌صرفه O’Neill فکر و بررسی کردند.

نتیجه نهایی این بود که شاید هر یک از این کوه‌های پرنده که به دور خورشید می‌چرخند، راهی سریع‌تر، ارزان‌تر و کارآمدتر برای ایجاد شهرهای فضایی هموار کنند. به گفته میکلاوچیچ، این پروژه در ابتدا فقط به عنوان راهی برای فیزیکدانان و مهندسان برای رفع خستگی و کنار گذاشتن استرس زندگی و تصویربرداری و تحقیق در مورد یک پدیده دیوانه کننده آغاز شد.

با این حال، آنها خیلی زود متوجه شدند که ممکن است یک دستاورد ویژه در پایان راه وجود داشته باشد. پاسخی ارزشمند به این سوال که آیا می توان از سیارک ها برای ایجاد استوانه های اونیل استفاده کرد؟

مسیر سریع، ارزان و کارآمد

سیارک ها اجرام سنگی هستند که به دور خورشید می چرخند و از شکل گیری منظومه شمسی در حدود 6.4 میلیارد سال پیش باقی مانده اند. دانشمندان تخمین می زنند که حدود هزار سیارک در منظومه شمسی ما با حداکثر قطر بیشتر از 1.8 کیلومتر وجود دارد و آنها به عنوان سیارات اصلی منظومه به دور خورشید می چرخند.

فرانک از این مقدمه نتیجه می گیرد که “همه این کوه های پرنده که به دور خورشید می چرخند می توانند مسیر سریع تر، ارزان تر و کارآمدتری را برای شهرهای فضایی فراهم کنند.”

  سرویس پولی Premium تلگرام تایید شده; زمان انتشار نزدیک است

سیارک ها علاوه بر فراوانی در منظومه شمسی، مزایای بسیار دیگری نیز برای سکونت انسان دارند، از جمله لایه های سنگی آنها که سپر طبیعی در برابر تشعشعات مرگبار کیهانی از خورشید ایجاد می کند.

از سوی دیگر، محققان چندین نقص عمده را در سیارک ها پیدا کردند. در طول بررسی‌ها، مشخص شد که سنگ تشکیل‌دهنده سیارک‌ها به اندازه کافی قوی نیست که بتواند حتی گرانش ناشی از چرخش یک سوم گرانش زمین را تحمل کند. هنگامی که سیارک در معرض چرخش قرار گرفت، به سادگی شکست. علاوه بر این، بیشتر سیارک ها حتی سنگ های جامد نیستند، بلکه بیشتر شبیه “تپه های سنگریزه” هستند. خوشه‌هایی از سنگ‌ها، سنگ‌ها و شن‌های سست که توسط ضد جاذبه ضعیف فضا به هم چسبیده‌اند. اگر محققین واقعاً قصد دارند روی این سیارک ها زیستگاه فضایی بسازند، باید نحوه کار با انبوهی از سنگ های کوچک را بیابند.

مدیریت زباله های فضایی

تحقیقات Miklavcic بر روی سیستم های دانه ای متمرکز است. سیستم های دانه ای سیستم هایی هستند که از ذرات بسیار کوچک تشکیل شده اند. مثل ماسه یا غلات. به طور خاص، او چگونگی واکنش این سیستم ها را در یک محیط کم گرانش یا گرانش صفر مطالعه می کند. به عنوان مثال، مطالعه چگونگی برخورد کاوشگرهای فضایی به سطوح دانه ای سیارات و شکستن آنها.

میکلاوچیچ می‌گوید: «تحقیقات متعارف من و این پروژه در دو طرف طیف قرار دارند. “من معمولا به پاسخ سطح دانه ای اشیاء دانه ای علاقه مند هستم، در حالی که این پروژه بیشتر یک تمرین بصری بزرگ در مدیریت کل به عنوان یک سیستم بزرگ بود.”

  انتشار ویدیوی گیم پلی بازی Goat Simluator 3

میکلاوچیچ و همکارانش نیروها، مواد و استراتژی‌های ساخت زیستگاه‌های مداری را روی سیارک‌ها محاسبه کردند و ایده‌ای برای مهار زباله‌هایی که به ناچار از استوانه اونیل سیارک آزاد می‌شوند، ارائه کردند.

حمل یک سیارک

حال می‌خواهیم ببینیم با توجه به کاستی‌هایی که در بخش‌های قبلی ذکر کردیم، راه‌حل جایگزین آن‌ها برای ایده اصلی اونیل و همکارانش چیست؟ پاسخ یک خطی ممکن است در نگاه اول کمی عجیب به نظر برسد: یک کیف بسیار بزرگ و انعطاف پذیر.

طبق توضیحات میکلاوچیچ، یک کیسه محافظ استوانه ای ساخته شده از نانولوله های کربنی در مقایسه با جرم کل سنگریزه ها و زیستگاه انسان بسیار سبک خواهد بود. اما این ساختار آنقدر قوی است که همه چیز را در کنار هم نگه دارد. حتی مدل‌های بهتری از نانولوله‌های کربنی در حال حاضر در حال توسعه هستند و علاقه زیادی به افزایش تولید آنها برای استفاده در کاربردهای مقیاس بزرگ‌تر وجود دارد.

دیدگاهتان را بنویسید